Anti-herói Americano
Por Gilson Salomão Pessôa

A primeira sequência do filme “Anti-herói americano” apresenta de forma genial o seu protagonista: Na década de 50, em meio a uma fileira de crianças fantasiadas para o Halloween e pedindo doces, uma delas não está. Quando indagada sobre o porquê de tal comportamento ela responde: “sou apenas um garoto da vizinhança, ok? Deus! Por que as pessoas tem que ser tão idiotas?”
Assim é Harvey Pekar. Excluído desde cedo do convívio “normal” por causa de seu aguçado senso crítico, não mede palavras para dizer o que pensa. Emocionalmente cansado e com uma baixa auto-estima, recebe duas péssimas notícias: está sendo abandonado pela namorada e perdendo a voz por causa de um nódulo nas cordas vocais, que por sua vez está relacionado ao fato de o mesmo estar sempre nervoso e gritando.
Trabalhando como arquivista em um hospital de Cleveland, está constantemente frustrado e seus únicos prazeres são seus quadrinhos underground e os LPs de Jazz que coleciona compulsivamente. Deseja deixar seu “recado” para as gerações posteriores e a angústia é tanta que, mesmo sem saber desenhar, escreve uma HQ subversiva onde se insere como personagem principal.
Percebendo o potencial do conteúdo, o amigo e famoso cartunista Robert Crumb pede para ilustrar a história. Nasce então “Esplendor Americano”, uma revista em quadrinhos que serve como espelho das decepções e anseios do homem pós-moderno, onde Harvey relata o seu cotidiano, pontuando de forma crítica tudo aquilo que presencia.
Harvey tem uma relação simbiótica com seu simulacro, que está sempre mudando de forma em função da variedade de ilustradores que o retrata. Em um certo ponto do filme, ciente de sua mortalidade, ele pergunta à sua esposa Joyce: “Eu sou apenas uma pessoa que expõe sua vida num gibi ou meu personagem sobreviverá à minha morte?”
Além da sinopse genial, o filme dirigido por Shari Springer Berman e Robert Pulcini ainda nos brinda com uma estrutura igualmente interessante, confrontando o verdadeiro Harvey (que narra o filme em off), sua esposa e amigos com a versão ficcional dos mesmos. Em uma determinada sequência ele comenta ”Esse sou eu, ou o cara que me interpreta. Ele não é parecido comigo, mas tudo bem.”
O enquadramento da película dialoga com o da HQ nas várias sequências em que os mesmos são intercalados. Em certos pontos do filme eles chegam inclusive a se fundir.
Vale chamar a atenção para a atuação ímpar de Paul Giamatti, que retrata o cartunista como alguém que parece estar sempre com um peso nos ombros, como se carregasse nas costas o fardo de todo o seu inconformismo. Hope Davis está igualmente fantástica como a esposa que, apesar do apoio frequente, insiste em diagnosticar os problemas psicológicos do cônjuge e de todos que o rodeiam.
O que torna o filme e o quadrinho tão interessantes e únicos é que ambos relatam um universo de pessoas comuns, com sonhos e mágoas próprias de todos nós. Nada é maquiado ou romantizado. A complexidade está nos pequenos detalhes que revelam as singularidades de cada personalidade. É o particular que se projeta universalmente.
Autoria

Gilson Salomão Pessôa é jornalista formado em Comunicação Social pela Universidade Federal de Juiz de Fora, com Pós Graduação em Globalização, Mídia e Cidadania pela mesma faculdade. Publicou os livros "Histórias de Titãs Quebradiços" e "Um Suspiro Resgatado".







qq88 casino mình có ghé qua một chút hôm trước, kiểu mở lên xem trang trông thế nào thôi chứ chưa đọc sâu. Mình hay mất kiên nhẫn với mấy trang nhìn đâu cũng thấy chữ, nên lần này thấy các phần được chia riêng thì khá dễ chịu. Không cần ngồi dò từng dòng, lướt xuống là nhận ra chỗ nào thuộc nhóm nào. Nói vậy chứ mình cũng mới xem sơ, chưa có gì để kể về nội dung bên trong. Riêng phần nhìn thì thấy ổn, không phải làm quen lâu mới biết nên xem từ đâu. Mình thích cách trình bày đơn giản như vậy hơn là dồn mọi thứ vào một chỗ. Thanh menu dễ…
Chủ đề kho trò chơi “không biết chán” nghe thì hơi bị nói quá nên mình cũng bán tín bán nghi; TG 88 thì mình mới ghé thử vài phút thôi, chủ yếu xem họ bày biện ra sao chứ chưa tính ngồi lâu. Lướt qua thấy trang sắp xếp khá dễ hiểu, mấy mục chính nhìn phát là đoán được bấm vào sẽ ra gì; mình thích kiểu họ trình bày nội dung theo từng khối rõ ràng, nên đọc nhanh không phải căng mắt dò chữ. Có một điểm làm mình bớt nghi ngờ là danh sách trò chơi nhìn nhiều thật và cảm giác được cập nhật liên tục, mở ra thấy có vài thứ lạ lạ…
https://kqbd.at/ mình vào thử lúc đang canh mấy trận khuya, chủ yếu xem có dễ theo dõi không. Ấn tượng là trang lên tỷ số khá nhanh, refresh cái là thấy cập nhật liền nên đỡ phải mở nhiều nơi. Mình không đọc bài dài, chỉ liếc phần kết quả với mấy thông số cơ bản thôi mà thấy trình bày rõ ràng, nhìn phát hiểu ngay. Có cái mình thích là họ để KQBD với bảng xếp hạng gọn gàng, chữ số to vừa đủ nên xem trên điện thoại cũng không bị rối mắt. Nói chung kiểu giao diện “thẳng”, không màu mè, hợp ai chỉ cần nắm tình hình nhanh. Mấy khối kết quả và BXH đặt…
https://zbet68.pro/ mình lướt vào vì thấy bạn bè nhắc qua, kiểu tò mò bấm thử chứ không định ngồi đọc lâu. Vào cái là thấy giao diện làm khá “sạch”, nhìn hiện đại và dễ chịu mắt, không bị rối màu hay chữ chồng lên nhau. Mình chỉ xem sơ phần giới thiệu thôi, thấy họ chia nội dung theo từng khối nên kéo xuống nhanh vẫn hiểu đại khái nền tảng này nói về gì, kiểu có nhấn vào trải nghiệm giải trí trực tuyến và cách họ vận hành. Không phải dạng trang bắt mình phải mò menu mới ra thông tin, nên hợp với người chỉ muốn xem qua cho biết. Nói chung lướt vài phút là…
https://gg88.black/ so với mấy trang mình từng lướt trước đây thì nó kiểu bớt “làm màu” hơn, nhìn vào là biết nên đi đâu. Mình vào thử chỉ định xem bố cục ra sao mà cuối cùng lại đứng lại đọc kha khá vì họ chia nội dung thành từng khối rõ ràng, cuộn xuống là thấy các tiêu đề tách bạch, phần giới thiệu còn nhắc thẳng chuyện tiêu chuẩn quốc tế với bảo mật nên đọc đỡ phải đoán già đoán non (không phải kiểu viết chung chung cho có). Thêm cái mình thích là cách họ gom mấy đoạn nói về kho game và mối liên kết đối tác thành khu riêng, mắt lướt một lần là…